গান / পূজা

তার অন্ত নাই গো যে আনন্দে

Tar anto nai go

পূজা
৩১২

তার    অন্ত নাই গো যে আনন্দে গড়া আমার অঙ্গ।

তার    অণু-পরমাণু পেল কত আলোর সঙ্গ,

ও তার  অন্ত নাই গো নাই।

তারে   মোহনমন্ত্র দিয়ে গেছে কত ফুলের গন্ধ

তারে   দোলা দিয়ে দুলিয়ে গেছে কত ঢেউয়ের ছন্দ,

ও তার  অন্ত নাই গো নাই।

আছে   কত সুরের সোহাগ যে তার স্তরে স্তরে লগ্ন,

       সে
যে  কত রঙের রসধারায় কতই হল মগ্ন,

ও তার  অন্ত নাই গো নাই।

কত    শুকতারা যে স্বপ্নে তাহার রেখে গেছে
স্পর্শ,

কত    বসন্ত যে ঢেলেছে তায় অকারণের হর্ষ,

ও তার  অন্ত নাই গো নাই।

       সে
যে  প্রাণ পেয়েছে পান করে যুগ-যুগান্তরের স্তন্য–

ভুবন   কত তীর্থজলের ধারায় করেছে তায় ধন্য,

ও তার  অন্ত নাই গো নাই।

       সে
যে  সঙ্গিনী মোর, আমারে সে দিয়েছে বরমাল্য।

আমি    ধন্য, সে মোর অঙ্গনে যে কত প্রদীপ
জ্বালল–

ও তার  অন্ত নাই গো নাই॥

প্রতিবর্ণীকরণ

Taar  anto naai go je anande gara aamar ango.
Tar   anu paramanu pelo kato aalor sango,
O taar anto naai go naai.
Taare  mohonmantra diye gechhe kato phuler gandho,
Taare  dola diye duliye gechhe kato dheuyer chhando,
O taar anto naai go naai.
Aachhe  kato surer sohag je taar stare stare lagno,
Se je  kata ranger rasodhaaray katoi holo magno,
O taar anto naai go naai.
Kato  shuktara je swapne taahar rekhe gechhe sparsho,
Kato  basanto je dhelechhe taay akaraner harsho,
O taar anto naai go naai.
Se je  praan peyechhe paan kare jug-jugantarer stanyo -
Bhuban  kato tirthajaler dhaaray korechhe taay dhanyo,
O taar anto naai go naai.
Se je  soangini mor, aamare se diyechhe barmalyo.
Aami  dhanyo, se mor angane je kato prodip jaallo -
O taar anto naai go naai.